میں بوہے کھول کے یاداں دے اکھاں راہاں وچہ وچھانی آں

میں بوہے کھول کے یاداں دے اکھاں راہاں وچہ وچھانی آں

ماہی لنگھ نہ جاوے کولوں دی ہنجواں دے دیپ جلانی آں


وگدی رئے وا بہاراں دی ول سک نہ جاوے پیاراں دی

تری یاد دے بوٹے نوں ہر دم اکھیاں دا پانی پانی آں


تک پاند یا ہتھ دیاں ریکھاں نوں کی ہو گیا میرے لیکھاں نوں

سوہنے دیاں وچہ اڈیکاں دے میں رو رو وقت لنگھانی آں


تیرے عشق چہ ہو گئی جھلی آں تیرے غم وچہ میں مر چلی آں

دو گھڑیاں آ جا محبوبا تینوں واسطہ رب دا پانی آں


جد خبر ملی تیرے آون دی پھیر چانواں نوں نہیں چین آیا

تری راه و چہ وانگ دیوانیاں دے کدی آنی آں کدی جانی آں


ناں ول اے مینوں بولن دا ناں درد نیازی پھولن دا

ناں لے لے اپنے ڈھولن دا میں اپنا دل پر چانی آں

شاعر کا نام :- عبدالستار نیازی

کتاب کا نام :- کلیات نیازی

دیگر کلام

الہامِ نعت ہوتا ہے چاہت کے نور سے

بروزِ مِیثاق

وہی ہے دل جو الفت کے نشے میں چور ہو جائے

مٹا دل سے غمِ زادِ سفر آہستہ آہستہ

چھڑ روندیاں جاون والڑیا دو گھڑیاں آجا کوئی گل نئیں

شفیعِ حشر ہی کے سر شفاعتوں کا تاج ہے

لو جھوم کے نام "محمد" کا اِس نام سے رَاحت ہوتی ہے

قرض تیرے پیار دا آقاؐ اتاراں کس طرح

مصطفیٰ، شانِ قُدرت پہ لاکھوں سلام

پھیلیا جد آپ دی سِیرت دا رنگ